LITERATURA MEDIEVAL
A CANTIGA DE AMOR
Don Dinis
Quer’eu
em maneira de proençal
fazer
agora um cantar d’amor,
e
querrei muit’i loar mia senhor
a
que prez nem fremosura nom fal
nem bondade; e mais vos direi em:
tanto a fez Deus comprida de ben
que
mais que todas las do mundo val.
Ca
mia senhor quizo Deus fazer tal,
quando
a fez, que a fez sabedor
de
todo bem e de mui gram valor,
e,
com tod’esto é mui comunal
ali
u deve; er deu-lhi bom sem,
e
desi nom lhi fez pouco de bem
quando
nom quis que lh’outra foss’igual.
Ca
en mia senhor nunca Deus pos mal,
mais
pos i prez e beldad’e loor
e
falar mui bem, e riir melhor
que
outra molher; e desi é leal
muit’,
e por esto nom sei oj’eu quem
possa
compridamente no seu bem
falar,
ca nom a, tra-lo seu bem, al.
Bernal de Bonaval
A
dona que eu am'e tenho por senhor
amostrade-mi-a,
Deus, se vos em prazer for,
se
non dade-mi-a morte.
A
que tenh'eu por lume d'estes olhos meus
e
por que choran sempr', amostrade-mi-a, Deus,
se
non dade-mi-a morte.
Essa
que vós fezestes melhor parecer
de
quantas sei, ai Deus!, fazede-mi-a veer,
se
non dade-mi-a morte.
Ai,
Deus! qui mi-a fezestes mais ca mim amar,
mostrade-mi-a
u possa com ela falar,
se nom dade-mi-a morte
Pero da Ponte
Se
eu podesse desamar
a
quen me sempre desamou,
e
podess’algun mal buscar
a
quen mi sempre mal buscou
Assi
me vingaria eu,
se
eu podesse coita dar,
a
quen mi sempre coita deu.
Mais
sol nom posso eu enganar
meu
coraçom que m´ enganou,
per
quanto mi fez desejar
a
quen me nunca desejou.
E
per esto nom dormio eu,
porque
nom poss’eu coita dar,
a
quen mi sempre coita deu.
Mais
rog’a Deus que desampar
a
quen m’assi desamparou,
vel
que podess’eu destorvar
a
quem me sempre destorvou.
E
logo dormiria eu,
se
eu podesse coita dar,
a
quen mi sempre coita deu.
Vel
que ousass’eu preguntar
a
quen me nunca preguntou,
per
que me fez em si cuidar,
pois
ela nunca en min cuidou.
E
por esto lazero eu,
porque
nom poss’eu coita dar
a quen mi sempre coita deu.
Pai Gomez Charinho
Muitos
dizem con gran coita d'amor
que
querrían morrer e que assi
perderíam
coitas, mais eu de mi
quero
dizer verdad’a mia senhor:
queríame
lh'eu mui gran ben querer,
mais
non quería por ela morrer
com'outros
morreron, ¿E que prol ten?
ca,
des que morrer, non a veerei
nen
bõo serviço nunca lhi farei.
Por
end’, a senhor que eu quero ben
queríame
lh'eu mui gran ben querer
mais
non quería por ela morrer
Com’outros
morreron no mundo ja,
que
depois nunca poderon servir
ás por que morreron, nen lhis pedir
ren.
Por end', esta que m’estas coita dá
queríame
lh’eu mui gran ben querer,
mais
non quería por ela morrer,
ca
nunca lhi tan ben posso fazer
serviço morto, como sse viver
A CANTIGA DE
AMIGO
Meendinho
Sedia-m’eu
na ermida da San Simión
e
cercaron-mi as ondas, que grandes son.
Eu
atendend’o meu amigo!
Eu
atendend’o meu amigo!
Estando
na ermida, ant’o altar,
cercaron-mi
as ondas grandes do mar.
Eu
atendend’o meu amigo!
Eu
atendend’o meu amigo!
E
cercaron-mi as ondas, que grandes son:
nom
hei i barqueiro nen remador.
Eu
atendend’o meu amigo!
Eu
atendend’o meu amigo!
E
cercaron-mi as ondas do alto mar:
nom
hei i barqueiro, nen sei remar.
Eu
atendend’ o meu amigo!
Eu
atendend’o meu amigo!
Nom
hei i barqueiro nen remador:
morrerri
eu fremosa no mar maior.
Eu
atendend’o meu amigo!
Eu
atendend’o meu amigo!
Nom
hei i barqueiro, nen sei remar:
morrerei
eu fremosa no alto mar:
Eu
atendend’o meu amigo
Eu
atendend’o meu amigo!
Martín Codax
Ondas
do mar de Vigo,
se
vistes meu amigo?
E
ai Deus, se verrá cedo!
Ondas
do mar levado,
se
vistes meu amado?
E
ai Deus, se verrá cedo!
Se
vistes meu amigo,
o
por que eu sospiro?
E
ai Deus, se verrá cedo!
Se
vistes meu amado,
por
que ei gran coidado?
E
ai Deus, se verrá cedo!
Pero Meogo
-Digades,
filha, mia filha velida,
porque
tardastes na fontana fría?
-“Os
amores ei”.
-Digades,
filha, mia filha louçana,
porque
tardastes na fría fontana.
-“Os
amores ei”.
-Tardei,
mia madre, na fontana fría,
cervos
do monte a augua volvían.
-“Os
amores ei”.
-Tardei,
mia madre, na fría fontana,
cervos
do monte volvíam a augua.
-“Os
amores ei”.
-Mentís,
mia filha, mentís por amigo,
nunca
vi cervo que volvess’o río.
-“Os
amores ei”.
-Mentís,
mia filha, mentís por amado,
nunca
vi cervo quc volvess’o alto.
-“Os amores ei”.
Don Dinis
Levantou-se
a velida,
levantou-s’alva,
e
vai lavar camisas
e-no
alto.
Vai-las
lavar alva.
Levantou-s’a
louçana,
levantou-s’alva,
e
vai lavar delgadas
e-no
alto.
Vai-las lavar alva.
E vai lavar camisas,
levantou-s’alva;
o
vento lh’as desvia
e-no
alto.
Vai-Ias
lavar alva.
E
vai lavar delgadas,
levantou-s’alva;
o
vento Ih’as levava
e-no
alto.
Vai-las
lavar alva.
O
vento lh’as desvia,
levantou-s’alva;
meteu-s’alva
em ira
e-no
alto.
Vai-las
lavar alva.
O
vento Ih’as levava,
levantou-s’alva;
meteu-s’alva
em sanha,
e-no
alto.
Vai-las
lavar alva.
A CANTIGA DE ESCARNIO E MALDIZER
Afonso Meendes de Besteiros
Don
Foão, que eu seei que á preço de livão,
vedes
que fez ena guerra -daquesto soo certão:
sol
que viu os genetes, come boi que fer tavão,
sacudiuse
e revolveuse, al-
çou
rab'e foi sa via a Portugal.
Don
Foão, que eu sei que á preço de ligeiro,
vedes
que fez ena guerra -daquesto son verdadeiro:
sol
que viu os genetes, come bezerro tenreiro,
sacudiuse
e revolveuse, al—
çou
rab'e foi sa via a Portugal.
Don
Foão, que eu sei que á prez de liveldade,
vedes
que fez ena guerra —sabede-o por
verdade:
sol
que viu os genetes, come can que sal de grade,
sacudiuse
e revolveuse, al—
çou rab'e foi sa via a Portugal.
Estevan Faian
Fernán Díaz, fázenvos
entender
que casariades desta
dona ben,
e nós teemos que vós é
mal sen
per quant´est´o que
vos quero dizer:
porque a dona é de
terra tal,
don Fernando, que, per
ben nen per mal,
non poderedes hi hun hom´aver.
Ante, ¿faredes hi
vosso prazer
en quererdes con tal
dona casar,
Fernán Díaz?; ca é de
tal logar
que non podedes, per
nen hun poder,
aver null´ome, ca as
gentes son
de tal natura, se Deus
mi pardón,
que non querrán hi su
vós guarecer.
E sei, don Fernando,
per quant´aprendí,
non poderedes esta
dona aver,
ca seus vassalos,
com´ouço dizer,
non queren hom´estraño
sobre si,
ca dizen que sabedes
lousiñar
home deant´e sabedes
buscar
gran mal detrás a
muitos, com´oí.
Afonso
de Castela e León
Fui eu poer a mão
noutro dí-
a a ũa
soldadeira no conón,
e díssem´ela: ―Tolled´alá don
[traedor, a mão que puseste i]
ca non é esta de
Nostro Señor
paixón, mais exe de
min, pecador,
por muito mal que me
ll´eu merecí.
Hu a vós começastes entendí
ben que non era de Deus aquel son,
ca
os pontos del no meu coraçon
se
ficaron, de guisa que logu´i
cuidei
morrer, e dix´assí:
beeito
sejas tu que sofredor
me
fazes deste marteiro par ti!
Quiséram´eu
fogir logo d´alí,
e
non vos fora mui sen razón,
con
medo de morrer e con al non,
mais
non pudi, tan gran coita sofrí
e
dixe logu´entón: ―Señor,
esta
paixón sofro por teu amor,
pola
túa que sofreste por min.
Nunca,
delo día que nací,
fui
tan coitada, se Deus me perdón,
e
con pavor aquesta oraçón
comecei
logo e dixe a Deus assí:
―Fel e azedo biviste, Señor,
por
min, mais muit´est´aquesto peior
que
por ti bebo nen que receví.
E
porén, ¡ai Jesu Cristo, Señor!,
en
juízo, quando ante ti for,
némbrech´esto
que por ti padecí.
Martín Soárez
Nostro Señor, com´eu ando coitado
con estas mañas que mi
quisestes dar:
son mui gran
putañeir´aficado
e págome muito d´os dados jogar:
des i, ar, ei mui
gran sabor de morar
per estas rúas e
vivend´apartado.
Podéram´eu ben, se
foss´avegoso,
caer en bon prez e
onrado seer;
mais págom´eu
deste foder astroso
e destas tabernas
e deste bever;
e, pois eu ja máis
non posso [i] valer,
quérom´andar per u
seja viçoso.
E pois eu entendo
que ren non vallo
nen ei por outra
bondad´a catar,
non quer´eu perder
este fodestallo,
nen estas putas,
nen est´entençar,
nen quer´ir per
outras fronteiras andar,
perdend´o viç´e
dándomi gran traballo.
Aínda én outras
mañas avía,
per que eu non
posso ja muito valer:
nunca vos entro na
tafularía
que lli non aja
algún preit´a volver,
por que ei pois en
gran coit´a seer,
e fugir, [e]
guarir na putaría.
E pois, quando me
vej´en meu lezer,
merendo logo, e
pois vou mía vía;
e leix´i putas de
mi ben dizer
e de mías mañas e
de mía folía.
Demanda do Santo Graal
Crónica Troiana
Miragres de Santiago
A
PASTORELA
Johan Airas
Pelo souto de
Crecente
ũa
pastor vi andar
muit’ alongada
de gente,
alçando voz a
cantar,
apertando-se na
saia,
quando saía la
raia
do sol, nas
ribas do Sar.
E as aves que voavan,
quando saía l’alvor,
todas d'amores cantavan
pelos ramos d’arredor;
mais non sei tal qu’ i ’stevesse,
que en al cuidar podesse
senon todo en
amor.
Ali ’stivi eu
mui quedo,
quis falar e
non ousei,
empero dix’ a
gram medo:
-Mia senhor,
falar-vos-ei
un pouco, se mi
ascuitardes,
e ir-m’ ei
quando mandardes,
máis aqui nom estarei.
-Senhor, por Santa Maria,
nom estedes máis aqui,
mais ide-vos vossa via,
faredes mesura i;
ca os que aqui chegaren,
pois que vos aqui acharen,
ben diran que máis ouv’ i.
LÍRICA
PERSOAL INTROSPECTIVA
Afonso X
Non me posso pagar tanto
do canto
das aves nen do seu son,
nen d’amor nen de mixon
nen d’armas -ca ei espanto,
por quanto
mui perigoosas son-,
come dun bon galeon
que mi alongue muit’ aginha
deste demo da campinha,
u os alcrães son;
ca dentro no coraçon
senti deles a espinha!
E juro par Deus lo santo
que manto
non tragerei nen granhon,
nen terrei d'amor razon
nen d'armas, por que quebranto
e chanto
ven delas toda sazon;
mais tragerei un dormon
e irei pela marinha
vendend’ azeit’ e farinha;
e fugirei do poçon
do alacran, ca eu non
lhi sei outra rneezinha.
Nen
de lançar tavolado
pagado
non
sõo, se Deus m' ampar,
aqui,
nen de bafordar;
e
de andar de noute armado
sen
grado
o
faço, e a roldar;
ca
mais me pago do mar
que
de seer cavaleiro;
ca
eu fui já marinheiro
e
quero-m’ ôi-mais guardar
do
alacran, e tornar
ao
que me foi primeiro.
E
direi-vos un recado:
pecado
nunca
me pod’ enganar
que
me faça já falar
en
armas, ca non m' é dado.
(doado
m’
é de as eu razõar,
pois-las
non ei a provar);
ante
quer' andar sinlheiro
e
ir come mercadeiro
algũa terra buscar
u
me non possan culpar
alacran negro nen veiro.
Cantiga X
(Lírica)
Esta é de loor de Santa Maria, com´ é fremosa e bõa e á gram
poder:
Rosa das rosas e
Fror das frores,
Dona das donas,
Sennor das sennores.
Rosa de beldad’e de parecer
e Fror d’alegria e de prazer,
Dona em mui piadosa seer,
Senhor em toller coitas e doores.
Rosa das rosas e
Fror das frores,
Dona das donas,
Sennor das sennores.
Atal Sennor dev’ ome muit’ amar,
que de todo mal o pode guardar,
e pode-ll’ os pecados perdõar,
que faz no mundo per maos sabores.
Rosa das rosas e
Fror das frores,
Dona das donas,
Sennor das sennores.
Devemo-Ia muit’ amar e servir,
ca punna de nos guardar de falir;
des i dos erros nos faz repentir,
que nós fazemos come pecadores.
Rosa das rosas e
Fror das frores,
Dona das donas,
Sennor das sennores.
Esta dona que tenno por sennor
e de que quero seer trobador,
se eu per em poss’ aver seu amor,
dou ao demo os outros amores.
Rosa das rosas e
Fror das frores,
Dona das donas,
Sennor das sennores.
Cantiga CIII
(Narrativa)
Como Santa María feze
estar o monge trezentos anos ao canto de passarĩa, porque lle pedía
que lle mostrasse qual
era o ben que avían os que eran en Paraíso.
Quen a Virgen ben servirá
a Paraíso irá.
E daquest'un gran
miragre vos quer’eu ora contar,
que fezo Santa María
por un monge, que rogar
ll' ía sempre que lles
mostrasse qual ben en Paraís’ á,
Quen a Virgen ben
servirá...
e que o viss’en ssa
vida ante que fosse morrer.
E por end' a Groriosa
vedes que lle foi fazer:
fezlo entrar en hũa orta en que muitas
vezes ja
Quen a Virgen ben servirá...
entrara; mais aquel día
fez que hũa
font' achou
mui crara e mui
fremosa, e cab' ela s’ assentou.
E pois lavou mui ben
sas mãos, diss’: "Ai, Virgen! que será
Quen a Virgen ben servirá...
se verei do Paraíso, o
que ch’eu muito pidí,
algún pouco de seu
viço ante que saia daquí,
e que sabia do que ben
obra que galardón averá?”
Quen a Virgen ben
servirá...
Tan toste que acabada
ouv' o mong' a oraçón,
oíu hũa passarinna cantar
log’en tan bon son,
que sse escaeceu
seendo e catando sempr’ alá.
Quen a Virgen ben
servirá...
Atán gran sabor avía
daquel cant’ e daquel lais,
que grandes trezentos
anos estevo assí, ou máis,
cuidando que non
estevera senon pouco, com' está
Quen a Virgen ben servirá...
mong' algũa vez no ano, quando
sal ao vergeu.
Des i foiss' a
passarinna, de que foi a el mui greu,
e diz: ‘‘Eu daquí irme
quero, ca oi máis comer querrá
Quena Virgen ben servirá...
o convent’”. E foisse
logo e achou un gran portal
que nunca vira, e
disse: “Ai, Santa María, val!
Non é est’ o meu
mõesteiro, pois de mi que se fará?”.
Quen a Virgen ben
servirá...
Des i entrou na
eigreja, e ouveron gran pavor
os monges quando o
viron, e demandoull' o prior,
dizend': “Amigo, vós
quen sodes ou que buscades acá?"
Quen a Virgen ben
servirá...
Diss'el: "Busco
meu abade, que agor'aquí leixei,
e o prior e os frades,
de que mi agora quitei
quando fui a aquela
orta; u seen quen mio dirá?”
Quen a Virgen ben
servirá...
Quand’ est’ oíu o
abade, téveo por de mal sen,
e outrossí o convento;
mais des que souberon ben
de como fora este
feito, disseron: "Quen oirá
Quen a Virgen ben servirá...
nunca tan gran
maravilla como Deus por este fez
polo rogo de sa Madre,
Virgen Santa de gran prez!
E por aquesto a
loemos; mais quen a non loará
Quen a Virgen ben servirá...
máis d' outra cousa
que seja? Ca, par Deus, gran dereit' é,
pois quanto nos lle
pedimos nos dá seu Fill' a la ffe,
por ela, e aquí nos
mostra o que nos depois dará”.
Quen a Virgen ben servirá
a
Paraíso irá.
Santa Maria,
Strela do dia,
Mostranos via
Pera Deus e nos guia.
/
Ca veer face-los errados
Que perder foran per pecados
Entender de que mui culpados
Son; mais per ti son perdoados
Da ousadia
Que lles fazia
Facer folia
Mais que non deberia
/
Santa Maria,
Strela do dia,
Mostranos via
Pera Deus e nos guia.
/
Amostrar-nos deves carreira
Por gaar en toda maneira
A sen par luz e verdadeira
Que tu dar-nos podes senlleira;
Ca Deus a ti a
Outorgaria
E a queria
Por ti dar e daría
/
Santa Maria,
Strela do dia,
Mostranos via
Pera Deus e nos guia.
/
Santa Maria,
Strela do dia,
Mostranos via
Pera Deus e nos guia.
/
Santa Maria, Strela do dia (Cantiga nº 100 del rey Alfonso X el Sabio)
Santa Maria,
Strela do dia,
Mostranos via
Pera Deus e nos guia.
/
Ca veer face-los errados
Que perder foran per pecados
Entender de que mui culpados
Son; mais per ti son perdoados
Da ousadia
Que lles fazia
Facer folia
Mais que non deberia
/
Santa Maria,
Strela do dia,
Mostranos via
Pera Deus e nos guia.
/
Amostrar-nos deves carreira
Por gaar en toda maneira
A sen par luz e verdadeira
Que tu dar-nos podes senlleira;
Ca Deus a ti a
Outorgaria
E a queria
Por ti dar e daría
/
Santa Maria,
Strela do dia,
Mostranos via
Pera Deus e nos guia.
/
Guiar ben nos pod' o teu siso
mais ca ren pera Paraiso
u Deus ten senpre goy' e riso
pora quen en el creer quiso;
e prazer-m-ia
se te prazia
que foss' a mia
alm' en tal compannia.
/Santa Maria,
Strela do dia,
Mostranos via
Pera Deus e nos guia.
/
A PROSA NARRATIVA
Demanda do Santo Graal
E
eles desto falando aquevos vem ũũ escudeiro que disse a elrei:
– Senhor, eu vos trago as mais maravilhosas
novas que ouvistes falar.
–E que novas som? disse
elrei, dizedenolas.
–Em este vosso paaço apar[eceu] ũũ
padram de mármor que está metuda ũa espada,
e sobre esta pedra, emno aar, ũa baĩa. E eu vos digo que vi assi
nadar por sobre a água
como se fosse madeiro.
E elrei o teve por chufa. Disselhe se podia veer esse padram.
E entam disse o escudeiro que:
–Já alá som muitos cavaleiros da vossa
companha, por veerem maravilha.
E elrei, tanto que esto ouviu, foi logo pera alá com sua companha de homees bõõs.
E Lançarot, tanto que soube que
era, logo foi alá após eles; e Estor e Persival,
que o já outra vez viram e
queriam veer antre tam gran companha
como alá era assũada [se]
haveria alguém
que [desse] cima a aquela ventura.
Quando
elrei chegou aa rebeira e viu o pedram e a espada
que estava metuda polo
encantamento de Mer[lim],
assi como o conto há já devisado, e ũa bainha, que estava preto
dela, no meo do ar,
e as leteras que Merlim fezera,
foi
todo espantado.
–E, amigos, novas vos
direi. Ora sabede
que per esta espada será conhecido o milhor cavaleiro do
mundo,
ca é a prova per que se há de saber.
E niũũ, se nom for o milhor cavaleiro
do mundo,
nom poderá sacar a espada deste padram.
Crónica Troiana
Agamenón chegou a Parta, a sseu irmão Menelao.
E achoo i moi coitado por
súa moller, que perdera,
e da gran deshonra e do gran mal que havía recebudo en
súa terra.
E Agamenón, poilo veu tan triste, confortoo moi ben, e díssolle
assí:
–Irmão,
seede aprecebudo que nêún non entenda que vós havedes tan gran coita,
nen tan
gran maaventura, pola deshonra que recebestes,
ca os homes que moito honrados
foron e gañaron gran prez,
non conquereron súas honras con lágrimas nen fazendo
doo.
Mais, quando recebían deshonra de algún, logo catavan engeño
e arte como
ende fossen vengados, e assí fazen cavaleiros que han entendemento
e que queren
gañar prez en este mundo. (…)
Que os que agora son e han de viir possan dizer
sen mentira
que nunca foi en nẽún tempo home que tal vengança houvese
de seu despeito
como nós tomamos do que Paris fezo. E non falemos en esto máis,
ante pensemos de enviar nossos mandadeiros per toda Grecia
a tódolos reis e
condes e duques e príncipes que i houver,
que veñan todos aparellados de ir
sobre Troia a vingar nosso despeito.
Miragres de Santiago
Aveo así un día que, seendo as gardas do altar eno lugar onde é
acustumado,
tres cavaleiros do condado de Peirigol veeron a Santiago en
romaría.
E jazendo ante o altar, pois que fezeron súa oraçón,
tornaron contra
as gardas, e diséronlle así:
–Este
home que aquí vén conosco, erguédevos a el e recebédeo moi ben,
ca o Apóstolo
mostrou el miragre moi maravilloso, ca o tirou da forca onde sía enforcado.
Aquel home porque eles dizían
veo alí con eles: era moi mancebo,
andava vestido de moi nobres panos e
parescía home de gran paragen;
tragía eno pescoço ũa pértega de carvallo entorta,
e chegando ante o altar começou a chamar e
dizer así:
–¡Señor
Santiago, aque aquí o teu servo que tu livraste do laço da morte!
Entón os que alí estavan
preguntáronlle
por que razón tragía aquela pértega eno pescoço e como lle
aviera,
e contoulle en esta guisa:
«O señor de un castelo que eu
ora teño houve dous fillos,
un era varón e o outro era fémea. Esta que era
fémea casou con un cavaleiro,
e era moi poderoso e moi mao home: despois da
morte do sogro
demandoulle o castelo que dezía que era seu por parte da moller,
e medade dei,
e quisera enxerdar o outro irmão. Eu tiña o castelo de mão de seu
sogro,
e porque entendía que era maior dereito do fillo varón herdar o castelo,
e aqueloutro que o quería enxerdar, defendí o castelo o máis que eu pude.
O
marido daquela dona vío que eu me lle enfestava con o castelo
e quería manteer
a fieldade que prometera a seu sogro:
queríame por ende mal e nunca en al
pensava senón en como me podería matar,
ca coidava se me matase que logo coidaría
a tomar o castelo.
Andando en esto pensando, veo un día a min ao castelo e
prendeume:
seendo eu en seu poder dávame moi grandes tormentos,
e sentime ũa ora del moito aficado e díxelle:
–Tormento
que me faças non me pode empeecer,
ca o señor Santiago me garda de ti e agora
che aparescerá aquí.
O cavaleiro diso:
–Se o teu
Santiago te pode livrar de miñas mãos esto me veerei eu.
Tomou logo ũa pértega de carvallo, esta que me veedes trager,
e deitouma ena garganta
e enforcourne.
E eu seendo enforcado, empuxávame con ũa lança
que tiña ena mão ora a un cabo ora a outro,
para morrer máis
agiña.
Seendo así vin visivelemente
Santiago,
que me desasuxou o laço da garganta
e fezme o corpo estar como se
estovese sobre ũa escaada.
Pois
que se partiron d'alí todos os que i foron chegados,
miña moller chegou a min
alí u sía: viña deitando as mãos enos cabelos
e carpindo moito e chamándome por
nome. Eu onde siía respondille e díxelle:
–Non
chores, mais pensa de me tirar d’aqui agiña, ca vivo soo e Santiago me ten
aquí.
E a moller tornou moito agiña e
buscou ũa escada e despósome da forca.»
E así contou alí o romeu que
fora livre do laço da morte polo apóstolo Santiago,
e en sinal daquel miragre
leixou alí sóbrelo altar a pértega,
que tragía de que fora enforcado. E con
gran alegría tornouse para súa terra.
A Domino factum
est istud et est mirabile in occulis nostris, que quer dizer:
Por Nostro Señor foi
todo esto feito e é maravillosa cousa aos nosos ollos. Amén.
HAI 3 DOCUMENTOS EN HISTORIA DA
LITERATURA
Grazas a Ramón Gutiérrez Izquierdo e Ana Iglesias
Comentarios
Publicar un comentario